Moeten we sterven?
Zijn er wezens in de kosmos die eeuwig leven
op drift op een eindeloze reis door de rivier des tijds?
Nederlandse vertaling: Geminy Aflevering 11 - The Immortals
Onze voorouders hielden de tijd bij aan de hand van de maan en sterren.
De mensen die hier leefden, 5.000 jaar geleden
begonnen de tijd op te delen in stukjes van uren en minuten.
Zij noemden deze plek Uruk.
Wij noemen hem Irak.
Het hoorde bij Mesopotamië,
het gebied tussen de rivieren de Tigris en de Eufraat.
De stad werd hier uitgevonden
en er werd een grote slag gewonnen
in de aanhoudende strijd tegen de tijd.
Hier leerden we schrijven.
De dood legde ons niet meer het zwijgen op.
Door te schrijven reiken we door de millennia heen
en spreken in het hoofd van de levenden.
Niemand had ooit zo lang haar stem laten horen
als deze Akkadische prinses, de dochter van de eerste keizer
en de priesteres van de maan: Enheduanna.
Ze schreef niet alleen poëzie, maar deed iets wat ongekend was.
Ze signeerde haar werk.
Ze is de eerste mens van wie we weten wie ze was en wat ze droomde.
Ze droomde ervan de Poort der Verwondering door te gaan.
Deze gedachte heeft Enheduanna 4.000 jaar geleden naar jou verstuurd.
Het komt uit haar werk Lady of the Largest Heart.
Innana, de planeet Venus, godin van de liefde
wacht een grootse lotbestemming in het hele universum.
In Uruk is ook het eerste heldendicht geschreven.
Voor Batman, Luke Skywalker en Odysseus bestonden
vertrok een man, Gilgamesj, op een missie om de tijd te bedwingen.
Gilgamesj zocht onsterfelijkheid.
Hij zocht overal, verwierf wijsheid, omhulde het verborgene.
Hij bracht een verhaal mee van voor de zondvloed.
Hij bouwde de muur van Uruk, wat geen koning hem zal nadoen.
Lees het verhaal van die man, Gilgamesj, een held uit Uruk
die allerlei ontberingen doorstond.
Die de oceaan overstak, tot aan de zonsondergang.
Die de randen van de wereld afzocht naar het eeuwige leven.
Op zijn reizen ontmoette Gilgamesj een wijs man, Oetnapisjtim.
Hij zei dat een zondvloed de wereld had verwoest.
En dat een van de goden Oetnapisjtim een ark liet bouwen
om zijn familie te redden, en de dieren.
Het oudste verslag van de zondvloed is in Mesopotamië geschreven,
duizend jaar voor het opnieuw werd verteld als het verhaal van Noach.
Je kunt dus wel stellen dat Galgamesj onsterfelijk is geworden.
We lezen het epos van Gilgamesj nog steeds, dus hij leeft nog voort.
Al die helden en superhelden van nadien
treden in de voetsporen van de eerste.
Een ander soort onsterfelijkheid.
Een verhaal van de ene beschaving aan de andere, duizenden jaren later.
Het leven verstuurt ook verhalen, door miljarden jaren heen.
Die boodschap dragen we allemaal in ons mee.
Hij ligt vast in onze lichaamscellen, in een taal die elk wezen kan lezen.
De genetische code heeft een alfabet met maar vier letters.
Elke letter is een molecuul, gevormd door atomen.
Elk woord is drie letters lang.
Ieder levend wezen is een meesterwerk, gevormd door de natuur en evolutie.
De handleiding om leven te laten werken en zich te laten voortplanten.
Die levensboodschap wordt al ruim 3 miljard jaar gekopieerd.
Maar waar die boodschap vandaan komt?
Dat weet niemand...
Misschien begon het in zo'n ondiepe poel onder de zon.
Koolstofrijke moleculen gebruikte energie om zichzelf te kopiëren.
Soorten die daar beter in waren, zorgden voor meer nageslacht.
De wedijverende moleculen werden complexer.
Evolutie en het leven zelf waren onderweg.
Of het leven is ontstaan in de hitte van een vulkaanmonding
op de diepe zeebodem.
Of is het leven op aarde gekomen als lifter?
Ik zal je iets vertellen over een reiziger van een andere wereld.
De rust in het Egyptische dorp Nakhla, bij Alexandrië
werd ruw verstoord op een juni-ochtend in 1911.
In deze meteoriet stond een boodschap van een andere planeet.
Maar er verstreek 70 jaar voordat iemand die kon lezen.
In 1976 landde NASA met twee Viking ruimtevaartuigen op Mars.
Carl Sagan bracht ons daarheen, op onze eerste reis door de kosmos.
De lucht op Mars was minder dan 1 procent zo dicht als de onze.
Hij bestond vooral uit kooldioxide.
Er was minder stikstof, argon, waterdamp en zuurstof.
Enkele jaren later
toen wetenschappers de gassen in de Nakhla-meteoriet analyseerden
vonden ze een treffende gelijkenis.
De meeste meteorieten zijn fragmenten van asteroïden.
Maar de meteoriet die Nakhla trof, kon maar van één plek afkomstig zijn...
Mars.
Welkom op Mars.
Een miljard jaar terug kwam een vulkaan tot uitbarsting.
De lava koelde af tot gesteente.
Honderden miljoenen jaren later stond dit gebied onder water.
Later botste een asteroïde zo groot als de Rots van Gibraltar
op het oppervlak van Mars.
Er werd een enorme krater geslagen.
Veel puin werd de ruimte in geslingerd.
Daar draaide het om de zon tot de zwaartekracht van Mars
een van de keien op een ramkoers met de aarde bracht.
Z'n inslag deed het dorpje Nakhla schudden.
Meteorieten zoals degene die Nakhla trof
zijn voertuigen in een interplanetair transportstelsel
dat stenen vervoert.
Zo'n meteoriet kan een microscopische vracht bevatten:
de zaadjes van het leven.
Een interplanetaire ark.
De meeste stenen zijn poreus, vol gaten en kieren.
Daar kan leven zich verschuilen.
Sommige microben kunnen overleven in de onherbergzame ruimte.
Neem nou bijvoorbeeld deze jongens.
Deze microben hebben anderhalf jaar op het ISS gezeten
blootgesteld aan extreme temperaturen, vacuüm en straling.
Sommige ervan kwamen levend terug op aarde.
Nog verbazingwekkender zijn deze wezens.
Gewekt van een doodsslaap van acht miljoen jaar.
Ze zijn ingevroren in Antarctica, miljoenen jaren voor wij bestonden.
En ze leven nog!
Als er leven is dat in de ruimte kan overleven, millennia lang
kan het meeliften op het transportsysteem tussen de werelden.
Onze voorouders, de microben, zijn vast in de ruimte geweest.
Waarom denken we dat?
Omdat de aarde 4,5 miljard jaar bestaat.
De eerste helft daarvan
bombardeerden grote asteroïden de planeet elke paar miljoen jaar.
De grootste inslagen deden de oceanen verdampen
en het oppervlakte- gesteente smelten.
Door elk van die inslagen werd de planeet gesteriliseerd
duizenden jaren lang.
Maar door fossielen weten we
dat er al bacteriën evolueerden tijdens die vormende periode.
Hoe kan het leven zo'n dodelijke reeks klappen hebben overleefd?
Bij elke asteroïde-inslag
werd er een krater geslagen en vlogen er miljoenen rotsen de ruimte in.
Veel van die stenen bevatten levende bacteriën.
Sommige bacteriën overleefden in de ruimte, de achterblijvers stierven.
Een paar duizend jaar na elke inslag was het koel genoeg
om water te laten condenseren tot oceanen.
De planeet was weer bewoonbaar.
Intussen waren de meeste stenen in de ruimte om de zon gedraaid.
Sommige daarvan kwamen weer op aarde. Ze vielen als meteorieten
en leverden hun kostbare vracht af om de planeet weer te bevruchten.
Zoals de ark van Noach.
Daardoor hoeft het leven niet opnieuw te beginnen na elke ramp.
Het kan verdergaan waar het gebleven was.
Toen het zonnestelsel nog jong was, leek Venus meer op de aarde.
Met oceanen en misschien met leven.
Venus, aarde en Mars wisselden stenen uit, door asteroïde inslagen.
Draagt het aardse leven sporen mee van vroegere interplanetaire reizen?
Waarom kunnen microben de straling en het vacuüm in de ruimte aan?
Die omstandigheden komen niet voor op aarde.
Misschien vertellen ze ons
dat hun voorouders de omstandig- heden in de ruimte hebben overleefd.
We weten dat microben in stenen tussen planeten kunnen reizen.
En een reis van ster naar ster?
Een interstellaire odyssee?
De paardenbloem.
30 miljoen jaar terug ontwikkelde hij een manier
om zijn eigen levensboodschap de ruimte en de tijd in te sturen.
Elke zaailing is een parachutist die op de wind zweeft.
Hij riskeert alles voor een veilige landingsplaats.
Door opwaartse luchtstromen kunnen ze hoger komen.
Een paardenbloem kan wel honderden kilometers afleggen
en zelfs bergketens oversteken.
De evolutie heeft er een verfijnde vliegmachine van gemaakt.
Het zaadje is ook een soort ark.
Hij houdt zijn soort in stand door naar een veilige haven te vliegen.
Elke zaadje draagt in zijn DNA een verhaal met zich mee
het karakter en het lot van de volgende.
Het leven plant zich voort door zijn verhaal te blijven vertellen.
Kan het leven de reis overleven van ster naar ster?
De sterren staan een miljoen keer verder uiteen dan onze planeten.
De ruimte is zo groot dat het miljarden jaren duurt
voor een steen van de aarde botst met een planeet van een andere ster.
Meeliftende microben zouden nooit zo lang de straling overleven.
Het is wel denkbaar dat leven zich tussen zonnestelsels kan verspreiden.
De sterren van de Melkweg maken door de zwaartekracht een enorme baan.
Zo kost het onze zon 225 miljoen jaar om één baan te maken.
Tijdens elke omwenteling
komt ons zonnestelsel door twee of drie interstellaire wolken.
Elk daarvan heeft een doorsnee van vele lichtjaren.
Sterrenstelsels zijn machines die werelden maken.
Onze Melkweg bevat honderd van deze wolken
plekken waar gas en stof condenseren en sterren en planeten vormen.
Op reis door de Melkweg
wordt onze zon vergezeld door zijn planeten
maar ook door een biljoen verre kometen.
Als ons zonnestelsel door een interstellaire wolk komt
prikkelt de zwaartekracht daar de buitenste kometen.
Sommige kometen worden de ruimte tussen de sterren in geslingerd.
Andere duiken naar binnen.
Ze vallen naar de zon.
En sommige botsen met de planeten.
Door de botsing van een komeet op een planeet
worden er keien als raketten de ruimte in gelanceerd.
Als die planeet bewoond is, nemen veel stenen passagiers mee.
Levende microben.
Na duizenden jaren
kunnen stukjes van stenen van de aarde
als meteoren in de atmosfeer van nieuwe planeten belanden
in de interstellaire wolk.
Als de meeliftende microben in contact komen met water
kunnen ze tot leven komen en zich voortplanten.
Misschien belandt het leven zo op onvruchtbare plekken.
De zon komt uit de wolk
nadat hij de zaadjes van het leven op nieuwe werelden heeft gezaaid.
Die werelden, die nu leven kennen
verlaten hun geboortewolk en gaan hun eigen weg.
Hun sterren zullen ze door andere interstellaire wolken voeren.
Daar kunnen ze andere nieuwe werelden bevruchten.
Denk je eens in dat dit zich herhaalt van wereld op wereld.
Elk daarvan brengt leven op andere werelden.
Het leven zou zich voortplanten door de hele Melkweg.
Zo kan het leven op aarde zijn gekomen.
We weten het niet zeker.
Zijn er meer wezens zoals wij?
Stellen zij dezelfde vragen?
Hebben zij dezelfde angsten?
Hebben ze helden en avonturen?
Als ze bestaan, waar zijn ze dan?
Hoe maken ze hun aanwezigheid kenbaar?
Hoe hebben we ons bekendgemaakt aan de Melkweg?
Het was 1946, het jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog.
De rijke fantasie van H.G. Wells en Buck Rogers kunnen niet tippen
aan de legeringenieurs in hun lab in Belmar, New Jersey.
Dit biedt legio mogelijkheden voor interstellair onderzoek.
Amerikaanse ingenieurs kaatsten radiogolven naar de maan
en konden de echo opvangen.
Ze noemden dit experiment Project Diana.
Het was de eerste interstellaire boodschap van onze soort.
Een griezelig klokgeluid.
Als je je fantasie de vrije loop laat, zie je allerlei mogelijkheden.
Ruimteschepen die duizenden kilometers per uur afleggen
kunnen bestuurd worden en er kan met passagiers gecommuniceerd worden.
Want de atmosfeer van de aarde kan doorbroken worden.
Met de snelheid van het licht kost het een radiogolf één seconde
om het maanoppervlak te bereiken.
Maar het golffront is veel groter dan de maan.
De golf gaat er grotendeels langs, maar het midden kaatst terug.
Na een retourtje van 2,5 seconde komt het aan op onze planeet.
Project Diana zond sterkte radiogolven uit,
één per vier seconden, naar de maan.
Wat de maan miste, is nog steeds onderweg.
Dit was nog maar het begin.
Na de Tweede Wereldoorlog
verschenen er televisiestations in de VS en overal ter wereld.
De boodschap van Project Diana en de FM-, televisie- en radarsignalen
worden uitgezonden, zo snel als het licht.
Die uitzendingen vormen een bol van radiogolven
die zich in alle richtingen uitbreidt.
Je kunt wel stellen dan onze wereld verhalen uitstraalt.
Onze voorouders krasten het verhaal van Gilgamesj in kleitabletten.
Dat epos werd de toekomst in gezonden.
Wij hebben onze verhalen gecodeerd in radiogolven die de ruimte in gaan.
Ze bestrijken een afstand van 1 lichtjaar, 9,5 biljoen km.
in elk jaar sinds ze verzonden zijn.
We sturen onze verhalen al 70 jaar de ruimte in.
De voorhoede heeft al duizenden planeten van andere sterren geraakt.
Als er daar beschaafd leven is met radiotelescopen
kunnen ze al weten dat wij hier zijn.
Stel dat andere werelden hun verhalen de ruimte in zenden.
Sinds 1960 speuren we naar buitenaardse radiosignalen
zonder zelfs maar klokgeluid te horen.
Maar onze zoektocht is beperkt tot bepaalde delen van de hemel.
Misschien hebben we net een buitenaards signaal gemist.
Misschien keken we verkeerd, op het verkeerde moment.
We hebben maar naar een fractie van de sterren geluisterd.
En er is nog een probleem:
we zijn gevangenen van onze tijd.
Onze technologie is beperkt.
Radio en televisie zijn mogelijk maar een korte fase in onze ontwikkeling.
Als we denken dat ruimtewezens gebruikmaken van radiotelescopen
zijn we dan anders dan eerdere generaties
die dachten dat je op kanonskogels op de maan kon komen?
Beschavingen die verder ontwikkeld zijn dan wij
kunnen al een nieuwe vorm van communicatie hebben.
Een vorm die we nog moeten ontdekken of bedenken.
Hun boodschappen kunnen nu al hier zijn
terwijl wij die niet kunnen waarnemen.
Onze voorouders zouden een eeuw terug ook niets hebben gemerkt
van een dringend radiosignaal uit een andere wereld.
Er is nog een verontrustender mogelijkheid.
Beschavingen, net als andere levende dingen, leven maar kort.
Dan bezwijken ze aan natuurrampen, geweld of zelf toegebrachte wonden.
Of we ooit contact zullen leggen met buitenaards leven
kan afhangen van een cruciale vraag:
wat is de levensverwachting van een beschaving?
In de tijd van Enheduanna, de eerste bekende auteur,
bestond haar beschaving al ruim duizend jaar.
Tegenwoordig is haar prachtige stad een dorre vlakte.
Wat is er misgegaan?
Ten eerste de oorlogen in Mesopotamië.
Die deden hun prestaties teniet.
Ze wilden land veroveren,
maar werden zelf het slachtoffer.
Ook oversteeg hun technische kennis hun begrip van de natuur.
Het irrigatiesysteem dat de basis was van de beschavingen in Mesopotamië
had een onbedoeld gevolg.
Het water dat elk jaar op hun akkers liep,
verdampte en liet zout achter.
Door de jaren heen stapelde het zich op en doodde de gewassen.
En toen, 2.200 voor Christus,
niet lang na de tijd van Enheduanna, sloeg het noodlot toe...
Een droogte van epische omvang, die decennialang duurde.
Geen regen, verdroogde gewassen.
Er heersten honger en anarchie.
Barbaren vielen binnen,
de straten lagen bezaaid met lijken.
Er was maar één verklaring:
Enlil, de oppergod, was boos vanwege een verwoeste tempel.
Men wist niet dat dezelfde droogte beschavingen verpletterde
in Egypte, Griekenland, India, Pakistan en China.
Alle goden van de aarde moeten wel heel boos zijn geweest.
Ondanks al hun wijsheid hadden de mensen toen niet door
dat ze te maken hadden met een abrupte klimaatverandering.
3.000 jaar later sloeg het klimaat om voor een andere beschaving.
Ditmaal in Midden-Amerika.
Op haar hoogtepunt stierf de Mayabeschaving uit.
Weggevaagd door een reeks ernstige droogtes, een eeuw lang.
We dragen de echo's van die beschavingen nog mee
in onze talen, onze mythen.
Tegenwoordig is er een wereldwijde beschaving.
Hoelang zal die bestaan?
Een beschaving kan op veel manieren uitsterven.
Eerst de manieren waarop we weinig invloed hebben.
Die supernova is duizend licht-jaar verderop.
Als hij dichterbij was,
binnen 30 licht-jaar van de aarde,
zou de kosmische straling onze ozonlaag vernietigen.
Onze beschaving zou uitgeroeid worden.
Gelukkig zullen de sterren dichtbij ons geen supernova doormaken
de komende honderden miljoenen jaren.
Elke miljoen jaar barst er ergens op aarde een supervulkaan uit.
De laatste keer was 74.000 jaar geleden
op het eiland Sumatra, in wat nu Indonesië is.
Hij spuwde honderd keer meer stenen, as en gifgas uit
dan welke andere vulkaan dan ook, voor zover bekend.
Het gesmolten gesteente uit de aardkorst kwam uit deze caldera
100 kilometer lang, nu gevuld met een meer.
De Toba-vulkaan spuwde ruim 2.500 kubieke kilometer
aan verpulverd gesteente de lucht in.
De oostenwind droeg de vulkaanas naar India toe.
Daar kwam hij als een verstikkende deken neer op het subcontinent.
De uitbarsting vulde de atmosfeer met zwavelgas.
De wereld werd gehuld in een nevel
waar het zonlicht minstens vijf jaar niet doorheen kon dringen.
Het was net een bewolkte dag die vijf jaar duurde.
Die vulkanische winter leek op een nucleaire winter
maar dan zonder straling.
De temperatuur daalde overal.
Planten en dieren bevroren zelfs in de tropen en stierven massaal.
Het leven is gehard.
Slechts enkele soorten stierven uit.
Een Indiase voorouder van ons sleep dit stenen mes
in de jaren voor de Toba-uitbarsting.
En dit blad is met tientallen andere gevonden boven de aslaag.
Dus sommige gereedschapsmakers in het gebied rondom de vulkaan
hebben de ramp overleefd.
Maar de wereldpopulatie moet in eerste instantie zijn afgenomen.
Als dit morgen weer gebeurt, stort onze beschaving in
ook al zou de mensheid het wel overleven.
Ik denk dat we over een paar honderd jaar
de energie van een supervulkaan kunnen wegsluizen
voor hij uitbarst.
Die energie kunnen we gebruiken.
Eens in de miljoen jaar botst er een kleine asteroïde op aarde.
Die richt net zo veel verwoesting aan.
Met de huidige technieken kunnen we een inslag voorkomen.
We kunnen hem al jaren zien naderen en hem afweren met een ruimtevaartuig.
Met de techniek van over duizend jaar
kunnen we wellicht zelfs het dodelijke effect van een supernova indammen.
Maar stel dat het gevaar onzichtbaar is en niemand het ziet aankomen.
Columbus en de andere Europese veroveraars van Amerika
hadden een geheim wapen waar ze niets van afwisten.
Ze droegen bacteriën en virussen mee van dodelijke ziekten als pokken
waar de Amerikanen nog nooit aan blootgesteld waren.
De Europeanen denken graag dat ze met moed, wapens
en cultuur de nieuwe wereld veroverden.
Maar de echte veroveraars waren de legers van ziektekiemen
die de dood teweegbrachten van negen op de tien Indianen
in Noord-, Midden,- en Zuid-Amerika.
De beschavingen in de nieuwe wereld bezweken onder de microben.
Zonder dit onzichtbare leger had Cortez
misschien geen schijn van kans gehad.
En beschavingen die zichzelf vernietigen?
Onze economieën zijn gevormd toen de planeet,
de lucht, rivieren, oceanen en het land
allemaal onuitputtelijk leken.
De economieën ontstonden voordat we de aarde zagen
als het kleine organisme dat ze is.
Alle economieën zijn op winst gericht.
Daarom kijken we naar de korte termijn.
De grootste economische stelsels, ongeacht de ideologie
houden geen rekening met onze nakomelingen
over honderd jaar, laat staan over honderdduizend jaar.
In één opzicht lopen we voor op de mensen in Mesopotamië.
Wij begrijpen wel wat er met onze wereld gebeurt.
Zo pompen we broeikasgassen de atmosfeer in
in een tempo dat miljoenen jaren ongekend was.
Wetenschappers zijn het eens: we ontwrichten het klimaat.
Maar onze beschaving lijkt dat te willen ontkennen. We zijn verlamd.
Er is een tegenstelling tussen wat we weten en wat we doen.
Ons gedrag aanpassen aan uitdagingen
is de beste definitie van intelligentie die ik ken.
Als onze intelligentie ons grote pluspunt is
moeten we dat benutten, zoals andere wezens doen
om te zorgen voor hun nageslacht, zodat de lijn zich voortzet
en de natuur die ons onderhoudt, wordt beschermd.
Het menselijke verstand is onvolmaakt en nieuw.
Het gemak waarmee het overweldigd wordt
door andere neigingen, soms zelf vermomd als logica,
is zorgwekkend.
Als ons verstand ons enige voordeel is, moet het beter.
We moeten het aanscherpen en de beperkingen ervan begrijpen.
Het gebruiken, zoals katten sluipen.
Zoals wandelende takken zich camoufleren. Ermee overleven.
Als we dat doen, kunnen we vrijwel alles oplossen
wat ons de komende 100.000 jaar overkomt.
Op deze plek komen onze dromen over onsterfelijkheid
en de moderne astrofysica samen.
Enorme elliptische sterrenstelsels lijken wel wat op... Florida
waar de oudste sterren in het universum zijn.
Dit is een rode dwergster,
kleiner en zwakker dan onze zon.
Rode dwergsterren komen het meest voor in de kosmos.
Anders dan de zon, die op de helft is van zijn levensduur van 10 miljard jaar,
blijven rode dwergen hun planeten licht en warmte bieden
gedurende biljoenen jaren.
Dat is honderden keren langer
dan de leeftijd van het universum.
Wat zou intelligent leven doen met een eeuwigheid
om hun begrip van het universum te ontwikkelen?
Misschien zouden ze kortere routes vinden in de ruimte-tijd
om sneller dan het licht tussen sterrenstelsels te reizen.
Misschien zouden ze als experiment een nieuw universum maken.
Maar niemand op aarde weet wat de onsterfelijken zouden doen.
Als je je fantasie de vrije loop laat...
En wij dan?
Wat is onze eigen toekomst?
Hoe zou de kosmische kalender van de komende 14 miljard jaar eruit zien?
De eerste kosmische kalender bevat alle tijd
van het ontstaan van het universum tot nu toe.
Hoe ziet de kosmische kalender er dan uit voor de komende 14 miljard jaar?
Net als op de oude kalender
stelt elke maand in de toekomst een miljard jaar voor
en elke dag zo'n 40 miljoen jaar.
Door de wetenschap hebben we voorkennis
van latere astronomische voorvallen, zoals de dood van de zon.
Over vijf miljard jaar heeft onze ster de waterstof opgebruikt
de nucleaire brandstof en wordt hij een rode reus.
Dat klinkt deprimerend, maar als we ons verstand gebruiken
zijn onze nakomelingen dan al lang weg.
bij de verloren werelden van de zon.
Wie weet?
Menselijke voorvallen kennen te veel onzekerheden
om wetenschappelijke voorspellingen te doen.
Maar we kunnen wel dromen.
De volgende Gouden Eeuw van de mensheid begint hier en nu.
Nieuwjaarsdag van een nieuw kosmisch jaar.
In de eerste één/tiende seconde
nemen we het visioen van de aarde ter harte
en leren dit wereldje met elkaar te delen.
De laatste verbrandingsmotor belandt in een museum.
De klimaatverandering wordt omgekeerd.
Eén/vijfde seconde in de toekomst
sterven er geen mensen meer door armoede.
De planeet is nu een zelfvoorzienend, intern communicerend organisme.
Over een halve seconde
worden de ijskappen weer zoals in de 19e eeuw.
En er wordt zacht weer voorspeld
voor de komende anderhalve kosmische minuut, 40.000 jaar.
Tegen de tijd dat we naar andere planetenstelsels kunnen
zijn we veranderd.
Het verstrijken van al die generaties
zal ons veranderd hebben.
Uit noodzaak zullen we veranderd zijn.
We zijn een soort die zich aanpast.
Wij gaan niet naar Alpha Centauri op onze interstellaire ark.
Dat doet een soort die op ons lijkt,
maar meer van onze pluspunten heeft en minder zwaktes.
Zelfverzekerder, vooruitziend,
capabel en wijs.
Ondanks al onze tekortkomingen en beperkingen
zijn wij mensen in staat tot grootse dingen.
Welke onvoorstelbare wonderen
zullen we bereikt hebben in een volgende generatie...
en een volgende?
Hoe ver is onze nomadische soort afgedwaald
aan het eind van de volgende eeuw en het volgende millennium?
Onze verre afstammelingen,
veilig op werelden in het zonnestelsel en nog verder weg,
zullen verenigd zijn door hun erfenis.
Door hun respect voor hun thuisplaneet en de wetenschap
dat wat er ook voor leven bestaat
de enige mensen in het universum van de aarde komen.
Ze zullen omhoog kijken naar de blauwe stip aan hun hemel.
Ze zullen zich verwonderen over hoe kwetsbaar we ooit waren.
Over onze gevaarlijke kindertijd,
ons nederige begin.
Over hoeveel rivieren we moesten oversteken
voordat we onze weg vonden...